Гісторыя сярэдняй школы №1 г.Слаўгарада пачынае свой адлік з 1864 года. Тады ў Прапойску мясцовым праваслаўным Брацтвам было адкрыта Прапойскае народнае вучылішча. Распологалось яно ў спецыяльна пабудаваным для яго доме. На жаль, фатаграфія з яго выявай не захавалася. Па афіцыйных дадзеных Віленскага навучальнага корпуса вядома, што на штогадовае яго ўтрыманне адпускалася 125 рублёў з Дзяржаўнага казначэйства і 166 рублёў 66 капеек ад мясцовага сялянскага грамадства. Першым настаўнікам у Прапойскім народным пагарэлец, выпускнік Магілёўскай духоўнай семінарыі. У народнае вучылішча прымаліся дзеці ўсіх саслоўяў. Навучальны год пачынаўся 2кастрычніка (па старым стылі 15) і заканчваўся 30 красавіка. Звязана гэта было з тым, што сялянскія дзеці былі актыўнымі ўдзельнікамі выканання сельскагаспадарчых работ. Дзеці вучыліся ў асноўным у зімовы перыяд. Таму раней не казалі, што скончыў 1-ы, 2-і, 3-і класы, а хадзіў у школу адну, дзве, тры зімы. Школы ў той перыяд па колькасці вучняў былі маленькімі. У 1888-1889 навучальным годзе ў Прапойскай школе вучылася 19 хлопчыкаў і 15 дзяўчынак, хоць насельніцтва мястэчка па тых часах складала каля 4 тысяч чалавек. Бацькі-сяляне, а гэта была асноўная частка жыхароў Прапойска (больш за 90%), асабліва не імкнуліся адпраўляць сваіх дзяцей у школу, бо патрэбныя былі працоўныя рукі. Толькі з усталяваннем савецкай улады колькасць вучняў значна павялічылася. Па стане на 18 кастрычніка 1917 г.у Прапойску было вышэйшае пачатковае вучылішча. У 1924 годзе школа стала сямігадовай, з 1935 - васьмігадовай, а з 1937 года ператворана ў сярэднюю школу. Будынак народнага вучылішча праваслаўнага брацтва размяшчаўся на месцы сучаснага дома №12 па вуліцы Ленінскай. Будынак царкоўна-прыходскай школы захаваўся да нашых дзён. Што тычыцца будынка сямі -, васьмі -, і дзевяцігодак, то яно размяшчалася на месцы сучаснай СШ №1. У 1938 годзе было здадзена тыпавое памяшканне пачатковай школы на 180 месцаў, якое стала базавым корпусам СШ №1. У 1972 годзе да яго была зроблена прыбудова на 360 месцаў, якая цяпер з'яўляецца асноўным навучальным корпусам школы. У кожнай школы ёсць свае вартасці. Але ёсць і тое, што іх радніць і аб'ядноўвае. Гэта іх выпускнікі. Наша школа па праву ганарыцца сваімі выпускнікамі. У розны час яе скончылі Варанцоў Данііл Сямёнавіч, электрафізіялогіі, акадэмік АН Украіны; Іван Рыгоравіч Цішчанка, член – карэспандэнт АН Беларусі, доктар хімічных навук, прафесар; М.П. Емяльянаў, доктар хімічных навук; Г. З. Зымалёў, горны інжынер, Герой Сацалістычнага працы; П. А. Анохаў, генерал-маёр авіяцыі; у. М. Бібікаў, генерал-маёр авіяцыі; е. г. Герашчанка, кандыдат сельскагаспадарчых навук. Выпускнікамі нашай школы з'яўляюцца Цішчанка Іван Кірылавіч, беларускі фалькларыст, літаратуразнаўца, кандыдат філалагічных навук, прафесар; Зяцькоў Іван Паўлавіч, кандыдат фізіка-матэматычных навук, дацэнт; Гоеў Аляксандр Іванавіч, кандыдат тэхнічных навук; Сёмкін Аляксей Аляксандравіч, доктар біялагічных навук, прафесар; Соф'я Марчанка, Генадзь Емяльянцаў; Аляксандр Яскевіч, беларускі крытык, літаратуразнаўца; Міхаіл Бандар'каў і многія іншыя. Вялікая Айчынная вайна адкрыла трагічную старонку ў гісторыі нашай школы. Напярэдадні вайны нашы выпускнікі атрымалі атэстаты аб заканчэнні сярэдняй школы, а раніцай 23 чэрвеня былі прызваны на воінскі збор. У школе быў размешчаны мабілізацыйны пункт. З гэтага моманту вайна развяла аднакласнікаў па розных дарогах. Воінскі абавязак паклікаў на фронт і многіх настаўнікаў. Многія педагогі засталіся ў акупаваным Слаўгарадзе, працягваючы сваю нялёгкую працу ў тыле ворага. На франтах Вялікай Айчыннай вайны загінула нямала доблесных воінаў, якія выканалі з гонарам свой абавязак перад Радзімай. Сярод іх выпускнікі і настаўнікі першай гарадской школы. Аддаючы даніну памяці загінулым, на школьным двары быў пасаджаны дуб як сімвал славы, моцы, вынослівасці і высакароднасці выхаванцаў і педагогаў школы, якія абаранялі сваю Радзіму на франтах Вялікай Айчыннай вайны. Пасаджаны ён быў у першыя пасляваенныя гады па ініцыятыве дырэктара школы мінчанкі Рамана Сямёнавіча, заслужанага настаўніка БССР, які таксама з'яўляўся ўдзельнікам Вялікай Айчыннай вайны і быў узнагароджаны ордэнамі Чырвонай Зоркі, Айчыннай вайны II ступені, медалямі. З гадамі школа змяніла свой твар. Сёння яна складаецца з трох карпусоў. У 2013 годзе была зроблена трохпавярховая прыбудова, у якой сёння насяляюць самыя маленькія выхаванцы – навучэнцы 1-4 класаў. Два старыя карпусы таксама рэканструяваны. Пасля рэканструкцыі школа стала сучасней, святлей, утульней і цяплей. Выкананы рамонт фасадаў будынкаў, спартзалы, лесвіц, заменены аконныя блокі на шклопакеты, свяцільні – на энергазберагальныя, сучаснае аблічча набылі паверхі і кабінеты, абнавілася інфармацыйная прастора школы, створана дзіцячая пляцоўка. Нягледзячы на тое, што школе паўтара стагоддзя і многае тут змянілася, самае важнае па-ранейшаму жыве тут: у класах гучаць дзіцячыя галасы, настаўнікі па-ранейшаму нясуць добрае, светлае, вечнае.